نهنگ قاتل درچشمهای آبی توخودش رابخواب زد
ترکیب ادبیات وفلسفه در خون و جنون با مداد سرخ وگرم دختربچهای کم خون
جیغ شاهین میزنم درکوهستانی که درحال فراراست وپژواکی که هیچ وقت قرارنیست به سینه صخره ای بخورد کوهستان فراری درروزتکرار کل تاریخ بازخواهدگشت پژواک جیغ شاهین تنها هرگز.... اینجاروزی سرزمین بادهای سرخ بود الان مردابی برای عشق بازی لک لک های پیر که دیگر توان پروازندارند شده است تا هنگام مرگ نغمه و ناله ی عاشقانه از منقارشان به روی گلبرگ نیلوفران آبی وصورت بچه قورباغه ها بچکد .... نهنگ قاتلی که اینروزها در چشمهای آبی تو خودش را به خواب زده همان بچه گرگ شیرخواروبامزه ایست که اینروزهابالغ شده و اجل صدایش میزنند می درد ولی نمیخورد می کشد امادست به جنازه ات نمی زند. . . . پیرمردمستی که باموهای سبزآبی چشم درچَشم من روی پاهایش بندنبود قنداق تفنگ رابه سمت صورتم نشانه گرفت هیشه پیک آخراضافیست مرابوسیدولابلای خوابهایم گم شد بیدارکه شدم عطرآشنایی روی گردنم بود. سنگ توراآنچنان به سینه زدم که سنگ وسینه ام با هم شکست بادهایی که درون سنگ ازابتدای جهان به خواب رفته بودند ناگهان از خواب ازلی بیدارشده به روسری تو هجوم بردند ...ماهی ماهی آخ ماهی ... من باسنگ موهای تو سینه خودراشکستم روزگاری من بادهان پلنگ نفس می کشیدم حالاکه با چشم و زبان گنجشک ... به دهان نهنگت می نگرم تازه میفهمم چه اشتباهاتی درون دهان پنهان کرده امابه رویت نمیاورم گوش کن همه جیزمن در جیغ شاهین پیداست جیغ شاهین جوان جیغ شاهین جوان وعاشق جیغ شاهین جوان و عاشق و تنها جیغ شاهین جوان و عاشق و تنها که در کوه می پیچد یادکوهستان که میفتم ازریشه ی بالهایم عرق سردمیچکد من همیشه هنگام پرواز مقداری عرق سردمرگ ازمنقارکوچکم میچکد مخصوصا وقتی بعدصدای جیغ شاهین جوان سایه ای سنگین روی کمرم رامیپوشاند سایه ی دوبال گسترده که به سرعت ازلای نیزه های خونین خورشیدمیگذرند این که چیزی نیست من بارهاباهمین چشمهای کوچک دسته شاهین های پیرومهاجررادیده ام که به سوی ابدیت درپروازبودند خودم دیدم که سالهای سال بعد خاکسترقلب و بال سوخته شان باباران پاییزی درآمیخته وازلای ابرهای سیاه به روی کوهستان میباریدند.... آیاتابحال به نگاه اسبی که مرددیوانه درحال تجاوزبه اوست فکرکرده ای به جوجه کلاغ آتش زده که به مادرش می نگرد به بچه گربه ی سفیدوچشم آبی که جوانان شهر برای خنده بابندرخت دارش زدند اصلابه این فکرکرده ای که چراهیچ گل یا برگی هیچ ماهی یا پرنده ای حتی یک کلمه درطول کل تاریخ باانسانی سخن نگفته فکرکرده ای که چراتورابعنوان صاحبش میپذیرد اماحاضرنیست حتی یک کلمه درگوش ات نجواکند چون مطمئن است حرفهای گربه را برای عقاب بازگوخواهی کرد و راز آفتابگردان را پیش بیدمجنون فاش خواهی کرد خودت قضاوت کن اگرهزارباربه اسبی تجاوزبشود هزاربرابرنگاهش راغریبانه ترخواهدکرد و هزاربارسکوتش را عمیق ترخواهدکرد بطوریکه فرداصبح دیگرازخواب برنخواهد خواست اماهیچ کدام ازکلمه های مارا برای کم کردن اندوهش لایق استفاده نمیداند. . . . خیلی وقت است که آز مرگم میگذرد امادرقبرم بازاست هنوز مرده ای سوگوارم باپلکهای باز که موهای پریشان وریخته روی سینه آم درگورراباز نگهداشته آنچنان درمن تنیده ای که ازآن بالاکه می نگری معلوم نیست این پایین عزاست یا عروسی یاشاید یک هم آغوشی قدیمی وساده است دروغ چرا ازآن هم آغوشی ها که مرده ای خودش راازترس تنهایی دربغل می فشارد گاهی خودش را به دوش گرفته وتشییع میکند گاهی هم خودش را دفن کرده وبه خاک می سپارد اما در گوررانمیگذارد تازمانیکه وقت پرواز روح ورقصیدن درباد میرسد پیشانیش به سنگ لحد نخورده و چپعروسی بهم نریزد.... بیا زیرپوست پیشانی ام کوچه ای . شهری . جهانی بدون خورشیدبناکن تامجبورنباشیم بعدچندطلوع و غروب بعدازاینکه چندبار سمت راستمان زردشد بعدازاینکه چندبار سمت چپ آسمان سرخ شد بادست خود در رابه روی هرکه گفت فرشته ام بازکنیم فرشته ای که خاک به روی مردمک مادرم بپاشد که فرشته نیست اصلا بناکردن شهرزیرپوست صورتم راکناربگذار تابه حساب این فرشته ای که میخواهدپلک مادرم راببندد رسیدگی کنم من بالهای آن فرشته را خواهم سوزاند که میخواهد لبخندمادرم راخاکی کند تاباآسمان سرشاخ نشده ایم بیالااقل دهکده ای کوهستانی وپنهانی زیرپوست پیشانی ام بناکن دهکده ای بدون طلوع وغروب دهکده ای بایک خانه قدیمی تامادرم رازیرپوست صورتم درون آن خانه پنهان کرده آرام آرام نشانی اش رابه فراموشی بسپارم قبل ازآنکه ناله وخاکستر فرشته ها دستم رابه آن دامان همیشه بلند برساند . . . من رابه جرم دزدیدن دختررئیس بانک به همراه ساندویچ و الماسهای درون کیفش محکم محاکمه میکردند که دردادگاه بازشد وپیرزنی وارد شد مادرم بود به همراه سیخ داغ و فلفل و مگس کش پلاستیکی فریادمیزد که نیازی به اعدام نیست خودم ادبش میکنم جوری ادبش میکنم که مایه ی عبرت تمام حضارشود ازجناب دادستان گرفته تا وکیل مدافع متهم حتی مایه ی عبرت تمام هیئت منصفه ی محترم نیزبشود آنروزنزدیک بود من رابرای تنبیه به مادرم بدهند اماقاضی اعدامم کرد نه بخاطرساندویچ والماس و دخترجذاب رئیس بانک میگفت چراقبل از دادستان ووکیل مدافع وهیئت منصفه مادرم اسم اورانبرده مثلانگفته: جوری تنبیهش میکنم که مایه ی عبرت عالیجناب قاضی دادگاه نیزیشود خلاصه آنروزمن بخاطرغرور قاضی جلسه اعدام شدم و مادرم باساندویچی که الماسهارادرونش ریخته بودم بادختررئیس بانک به خانه برگشت تابه فکربزرگ کردن فرزندم یاهمان دزدآینده شهرباشد به شرط اینکه اینبارنام قاضی دادگاه را درابتداذکرکند محض احتیاط گفتم شایدهم بعدمراسم اعدام برای صرف ساندویچ به خانه برگشتم اینروزها نمی شود به چهارپایه هاو طنابهای داراعتمادکرد درست مثل قاضی ها . . . . .. بیادشیمبورسکا ..
درباره سايت
استخوانهايم دردميکنند
دارم شهرراترک ميکنم
مثل ترياک
لطفامقدارى گاوودهکده
در روستایی مدفون زیربرف
به من بده
روستایی که
تمام ساکنان وحیواناتش
ازسرما یخ زده باشند
روستایی که راه ارتباطش
برای همیشه
قطع شده باشد
تا تنها من بمانم
بایک دشت سردوسفید
وچراغ جادوی ادبیات
که دردست دارم....
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
